Tijdens Gamescom 2026 heb ik de kans gekregen om aan de slag te gaan met The Blood of Dawnwalker. De demo duurde ongeveer 45 minuten en speelde zich af aan het begin van de game. In die tijd kreeg ik een eerste indruk van het verhaal en de personages, maar ook van de combat en het quest design. Na mijn speelsessie kan ik alvast één ding zeggen: The Blood of Dawnwalker heeft mijn interesse flink weten te wekken.
Een vampierwereld waarin de klok tikt
The Blood of Dawnwalker speelt zich af in Vale Sangora, een afgelegen koninkrijk in de Karpaten waar de middeleeuwen een bijzonder duistere wending hebben genomen. Een dodelijke plaag heeft het land jarenlang geteisterd, totdat vampier Brencis onverwachts de macht grijpt en er een einde komt aan de ziekte. De bevolking wordt door de nieuwe machthebbers ‘beschermd’, maar daar staat een flinke prijs tegenover. Iedere maand moeten volwassenen een deel van hun bloed afstaan. Voor mensen die al zwak of ziek zijn, kan het ritueel zelfs dodelijk aflopen.
Midden in deze chaos bevindt zich Coen. Nadat een poging om hem volledig in een vampier te veranderen mislukt, blijft hij achter als een bijzondere kruising tussen mens en vampier. Brencis gaat ervan uit dat Coen de transformatie niet heeft overleefd en ontvoert ondertussen zijn familie. Coen krijgt daardoor weinig tijd om in actie te komen. Over dertig dagen wordt Brencis officieel tot prins gekroond en zijn Coens familieleden bedoeld als offers tijdens de ceremonie. Aan Coen de taak om hen vóór die tijd terug te vinden en te redden.
Tijdens de demo kreeg ik vooral een eerste indruk van Coen en zijn familie. Het zijn geen rijke mensen en, net als de rest van het dorp, moeten ze hard werken om rond te komen. Tegelijkertijd merk je direct dat de familie een sterke band heeft en bereid is alles voor elkaar te doen. Dat zie je ook terug in Coen. Een van de eerste missies draait bijvoorbeeld om het vinden van medicijnen voor zijn zieke moeder. Coen wil haar zo goed mogelijk helpen, maar probeert ondertussen ook zijn jongere broertje en zusje gerust te stellen. Ook tijdens de optionele side missions kwam dit karakter goed naar voren. Coen voelt niet als de typische stoere protagonist die boven iedereen staat. Hij is juist empathisch, geeft om zijn familie en bekommert zich om de mensen in zijn dorp.
Persoonlijk vind ik dat een interessante keuze voor een volwassen dark-fantasy RPG. Coen voelt hierdoor vanaf het begin als een menselijk personage, waardoor je sneller begrijpt waarom hij bereid is zo ver te gaan om zijn familie te redden.
Combat
De combat van The Blood of Dawnwalker laat zich misschien het beste omschrijven als een combinatie van The Witcher 3: Wild Hunt en For Honor. Op het eerste gezicht doet het systeem vooral denken aan The Witcher 3, maar onder de oppervlakte zitten genoeg elementen die het vechten een stuk tactischer maken. De combat is namelijk behoorlijk snel, maar wordt al snel pittig wanneer je gedachteloos op de aanvalsknop begint te rammen.
Als mens vecht Coen voornamelijk met een zwaard en beschikt hij daarnaast over verschillende abilities. De vergelijking met For Honor komt vooral naar voren tijdens de gevechten zelf. Je kunt namelijk bepalen vanuit welke richting je aanvalt, maar ook vanuit welke richting je een aanval blokkeert of ontwijkt. Daardoor voelt het vechten een stuk tactischer dan je in eerste instantie misschien zou verwachten. Ook parry’en speelt een belangrijke rol. Wanneer je een aanval op het juiste moment pareert, komt een vijand tijdelijk open te staan. Dat geeft je de mogelijkheid om meerdere aanvallen achter elkaar uit te voeren.
Het is lastig om precies uit te leggen hoe dit systeem aanvoelt zonder de game zelf te spelen. Ik moest er tijdens de demo in ieder geval even aan wennen. Zodra het kwartje eenmaal viel, begon ik echter steeds meer plezier te krijgen in de gevechten.
Wanneer Coen zijn vampierkrachten gebruikt, verandert ook de manier waarop je vecht. De combat wordt dan meer gericht op melee, al blijft een groot deel van de basis hetzelfde. Waar je als mens vooral wordt aangemoedigd om aanvallen te pareren, draait het als vampier juist meer om het op het juiste moment ontwijken van aanvallen. Daar kan ik helaas nog niet heel veel over zeggen. Tijdens de demo speel je maar kort als vampier en dat gedeelte was bovendien onderdeel van de tutorial. Ik heb daardoor nog niet echt kunnen ervaren hoe deze speelstijl zich op de langere termijn ontwikkelt.
Op basis van mijn eerste indruk ben ik in ieder geval erg positief over de combat. Het systeem vraagt net wat meer van je dan simpelweg knoppen indrukken. Daardoor voelt het ook behoorlijk bevredigend wanneer je een gevecht goed weet uit te spelen.
Tick tock, Coen. Tick tock…
Een van de interessantste onderdelen van The Blood of Dawnwalker is het tijdssysteem. Coen krijgt namelijk dertig dagen en dertig nachten om zijn familie te redden. Opvallend genoeg loopt de klok niet constant door. Alleen bepaalde acties die door de game als tijdrovend worden aangemerkt, laten de tijd vooruitgaan. Denk hierbij aan main quests, side quests en bepaalde dialoogopties. Vooraf krijg je te zien wanneer een actie tijd kost. Daardoor kun je zelf bepalen of iets de investering waard is.
Vrij rondlopen, vechten en de wereld verkennen heeft op zichzelf dus geen invloed op het verstrijken van de tijd. Hierdoor voelt het systeem niet alsof de game je constant opjaagt. In plaats daarvan moet je vooral goed nadenken over hoe je de beschikbare tijd wilt besteden.
Dertig dagen en dertig nachten
Die dertig dagen zijn dan ook niet simpelweg een countdown naar het einde van de game. Queststappen, optionele gesprekken, relaties met andere personages en het leren van bepaalde vaardigheden kunnen allemaal tijd kosten. Hierdoor draait het tijdssysteem vooral om het maken van keuzes. Wil je bijvoorbeeld tijd investeren in een relatie met een bepaald personage? Dan kan dat betekenen dat je minder tijd overhoudt voor een andere activiteit.
Dat vind ik persoonlijk een interessant concept. Het zorgt ervoor dat keuzes daadwerkelijk gevolgen kunnen hebben. Je kunt niet onbeperkt alles doen voordat de deadline wordt bereikt, maar tegelijkertijd word je ook niet constant gestraft wanneer je rustig de wereld wilt verkennen.
Op papier klinkt een deadline van dertig dagen misschien alsof The Blood of Dawnwalker één grote race tegen de klok wordt. Na mijn demo kreeg ik echter niet dat gevoel. Het systeem lijkt juist bedoeld om spelers na te laten denken over wat ze belangrijk vinden. Welke quests wil je doen? Met welke personages wil je tijd doorbrengen? Welke vaardigheden wil je leren? En welke dingen laat je uiteindelijk liggen? Dat kan er bovendien voor zorgen dat verschillende playthroughs behoorlijk van elkaar kunnen verschillen.
Conclusie
Ik heb enorm genoten van mijn tijd met The Blood of Dawnwalker. De demo heeft voor mij eigenlijk precies gedaan wat een goede hands-on demo hoort te doen: ik heb een eerste indruk gekregen van de wereld, personages en gameplay en ben vervolgens alleen maar nieuwsgieriger geworden naar de volledige game. Voor mij was de demo dan ook een bevestiging dat ik The Blood of Dawnwalker wil aanschaffen. Sterker nog, het is een van de games waarvoor ik het tijdens Gamescom helemaal niet erg vond om in de rij te staan.
Op basis van mijn eerste indruk lijkt The Blood of Dawnwalker een sterke dark-fantasy RPG te worden. De combinatie van een interessante wereld, een menselijke protagonist, tactische combat en een tijdssysteem dat daadwerkelijk invloed lijkt te hebben op je keuzes, maakt mij in ieder geval erg benieuwd naar het eindresultaat. Maar na mijn speelsessie durf ik in ieder geval te zeggen dat The Blood of Dawnwalker wat mij betreft zeker een game is om in de gaten te houden.
The Blood of Dawnwalker verschijnt op 3 september 2026 voor PlayStation 5, Xbox Series X|S en pc.
