Review: Ghost of Yotei – Wraak zorgt voor motivatie!
Ghost of Yotei is het langverwachte vervolg op Ghost of Tsushima, maar misschien niet het vervolg die veel fans verwachten. Dit avontuur speelt zich ruim 300 jaar later af; waardoor je niet meer als Jin Sakai speelt, maar als Atsu. Ook speelt het verhaal zich niet meer af in Tsushima, maar in Ezo bij Mount Yotei. Weet Ghost of Yotei zich te onderscheiden van haar voorganger of zal het verborgen blijven in de schaduw van Tsushima?
(meer…)
Review: Battlefield 6 – grandioze comeback!
Battlefield kent vele ups en downs in zijn geschiedenis en nu Battlefield 6 uit is, hebben we gekeken of deze game een stijgende lijn in kan zetten of niet. Weet de game weer die magistrale Battlefield momenten te brengen? Je leest het in de review!
Een korte chaotische campagne
DICE was ervan overtuigd dat Battlefield spelers geen singleplayer nodig hadden toen zij Battlefield 2042 uitbrachten, maar het bleek toch dat die fans juist wel graag een verhalende modus hadden. Deze keert dan ook terug in Battlefield 6. Daarin zijn meerdere landen die zich bij de Navo stonden aangesloten een nieuwe alliantie gestart, aangezien ze alles behalve tevreden zijn met hoe de militaire macht zijn zaakjes regelt.
Wanneer blijkt dat de Pax Armata alliantie geen vriendelijke intenties heeft, begint jouw missie om hun een halt toe te roepen. Wat volgt is een ongeveer vijf en half uur durende singleplayer, die eigenlijk het beste gezien kan worden als een voorbereiding voor het “echte werk”: de multiplayer.
Het verhaal is niet bepaald schokkend en neemt je naar verschillende locaties waarin je de verschillende personages uit je squad onder de knoppen krijgt. Uiteraard bestaat het team uit soldaten uit verschillende classes en hierdoor krijg je alvast een blik op wat voor soort gadgets en wapens je te wachten staat. Soms zo erg dat je even niet in de gaten hebt dat er een vijand naast je teamgenoot staat en je bijna wordt doorzeeft!
Ik moet zeggen dat ik me eigenlijk wel vermaakt heb met de singleplayer. Hoewel de tegenstanders vaak niet echt heel erg slim het gevecht aan gingen en soms ook je door computergestuurde teamgenoten gewoon in de weg liepen of gewoon naast een vijand stonden. Daarentegen was het wel gaaf om het gevecht met Pax Armata aan te gaan en te zien hoe het conflict tot een hoogtepunt komt.
Het echte werk
Echter kun je in alles wel zien dat de focus van Battlefield Studios op de multiplayer lag. Dit moest ook immers wel nagenoeg perfect gaan en daarin zijn de ontwikkelaars geslaagd. Het team is weer terug gegaan naar de roots van de serie en heeft de specialisaties uit het vorige deel weer geruild voor het oude vertrouwde classe systeem.
Elke classe heeft zijn sterke punten: een support classe is beter met LMG’s en een Scout classe juist weer met langeafstandswapens. Je kunt echter wel alle wapens bij elke classe gebruiken, maar dan lever je dus wel wat in doordat je expertise ergens anders ligt. Wil je echter als assault classe een SMG gebruiken, kan dat gewoon. Overigens is dit wel de enige classe die twee primaire wapens kan gebruiken.
Zo kunnen we nog wel even doorgaan met de verschillende classe en wat hun voordelen zijn, maar je begrijpt waarschijnlijk wel dat de support classe bijvoorbeeld veel sneller teamgenoten kan reviven en dat een engineer juist ervoor kan zorgen dat tanks en helikopters langer kunnen blijven werken door hun repair tool. Het is aan jouw om te bepalen welke classe je beter past en of je gaat voor de ondersteunende classe of juist het type soldaat dat voor de epische Battlefield momenten gaat!
De multiplayer bestaat uit diverse modi voor zowel grote als de kleinere levels. Uiteraard zijn de bekende modi als Conquest, Rush, maar ook Team Deathmatch van de partij en is er ontiegelijk veel content om vrij te spelen.
Ik denk dat ik zo’n 30 uur in de multiplayer heb zitten en heb nog steeds een berg aan wapens niet eens vrijgespeeld, laat staan alle attachments ervoor! Het was in het begin ook wel een behoorlijke grind om XP voor je rank en je wapens te verzamelen, maar gelukkig is dat inmiddels al wel versoepeld, maar alsnog heb je nog ontzettend veel content om vrij te spelen. Het komt jammer genoeg zelden voor dat ik tijdens het schrijven van de review al zin heb om weer verder te kunnen gaan, want wat is deze game zo vet om te spelen!
Battlefield momenten
Immers brengt de Battlefield series wat geen andere serie heeft: een totale chaos met daarin de vetste momenten die je tijdens gamen kunt ervaren. Denk hierbij het neerschieten van een helikopterbestuurder om die vervolgens in een gebouw zien te crashen en het gebouw aan flarden zien gaan. Battlefield 6 kent namelijk destructie en vele gebouwen kunnen (grotendeels) worden gesloopt.
Zo kun je vijanden die zich schuil denken te houden letterlijk opblazen door de muren om het gebouw waar diegene zich bevindt op te blazen. Daarentegen moet je dus zelf ook rekening houden met het feit dat je eigenlijk nergens helemaal veilig bent. Het is soms wel jammer dat de destructie in de game zijn limieten kent, maar dat is ook wel logisch. In een potje Conquest of Escalation zou het immers kunnen betekenen dat na zo’n 30- 40 minuten er niks meer van het level over zou blijven.
Maar Battlefield 6 biedt dus nog veel meer van die typische Battlefield momenten die het juist zo gaaf maken om deze game te blijven spelen. Alleen al met het gebruik van de verschillende voertuigen, waaronder tanks, helikopters en jets voor wat voor een chaos en onheil je kunt zorgen. Al zul je voor de laatste twee genoemde voertuigen toch wel echt even moeten oefenen met de controls (althans ondergetekende in ieder geval wel).
Battlefield is weer terug!
Call of Duty had het de afgelopen jaren heel makkelijk zonder echte grote concurrentie en dat was ook wel te merken ook, al is dat voer voor een andere discussie. Nu EA heel slim is geweest om Medal of Honor en Call of Duty veteraan Vince Zampella aan het roer te zetten van hun grote first person shooter franchise zet de franchise een behoorlijk grote stap de toekomst in. Na Battlefield 2042 leek dit bijna niet meer mogelijk, vanwege de haat die de game kreeg, maar gelukkig bewijst Battlefield Studios dat de franchise er nog voorlopig blijft en sterker is dan ooit tevoren!
Uitgever: Electronic Arts
Ontwikkelaar: Battlefield Studios
Releasedatum: 10 oktober 2025
Platformen: PC, Playstation 5 en Xbox Series S/ X
Gespeeld op: Lenovo Legion 7
Review: Alien: Rogue Incursion – Evolved Edition – een vermakelijke, maar niet angstaanjagende reis door het Alien-universum
Als grote fan van de Alien-reeks keek ik enorm uit naar Alien: Rogue Incursion. De films behoren tot mijn favorieten: iconische momenten, sterke personages, en een beklemmende sfeer die nog steeds uniek is. Ook de games, zoals Alien Isolation, Aliens: Dark Descent, Fireteam Elite en zelfs Alien Trilogy op de PS1, hebben altijd een speciaal plekje bij me gehad. Het idee van een Alien-game in VR leek me doodeng (op de best mogelijke manier), maar ik had me er al bij neergelegd dat ik het nooit zou ervaren. Tot mijn verrassing kondigde men aan dat de game ook naar consoles en PC kwam. Vanaf dat moment was ik benieuwd: hoe zou de overgang van VR naar een “gewone” game zijn?
(meer…)
Review: EA Sports FC 26 – Scoren met nuance (maar ook met frustratie)
EA keert terug op het veld met EA Sports FC 26, het derde deel sinds de breuk met FIFA. De ontwikkelaar wil laten zien dat ze ook zonder die iconische naam nog steeds de koning van het digitale voetbal zijn. En eerlijk? Ze komen aardig in de buurt. Maar net als een spits die iets te lang wacht met schieten, mist FC 26 af en toe dat beslissende tikje klasse.
Review: Final Fantasy Tactics The Ivalice Chronicles – Een klassieker die niet alleen terugkeert, maar evolueert!
Na bijna drie decennia keert een van de meest geliefde tactische RPG’s ooit terug. Final Fantasy Tactics The Ivalice Chronicles is niet zomaar een remaster, het is een liefdevolle, tot in detail verbeterde heruitgave van een game die zijn tijd destijds al ver vooruit was. Square Enix heeft duidelijk begrepen wat deze titel zo speciaal maakte, en brengt dat met moderne verfijning opnieuw tot leven.
(meer…)
Review: Lost Soul Aside – Flitsende Actie in een Onevenwichtige ARPG
Toen in 2016 een vijf minuten durende trailer van Lost Soul Aside werd gedeeld, gemaakt door slechts één ontwikkelaar (Bing Yang), sloeg de gamingwereld stijl achterover. De inspiratie vanuit Final Fantasy XV was duidelijk zichtbaar en de vloeiende actie deed velen hopen op een ambitieuze nieuwe ARPG. Inmiddels, bijna tien jaar later, is de game er eindelijk, uitgebracht door Ultizero Games en ondersteund door Sony. De vraag is: weet Lost Soul Aside die hoge verwachtingen waar te maken?
Verhaal en Structuur
In Lost Soul Aside speel je als Kaser, een jongeman wiens ziel is verstrengeld geraakt met die van de oude draak Lord Arena na een aanval van Voidrax-monsters waarbij zijn zus haar ziel verliest. Lord Arena is niet alleen je metgezel, maar kan ook transformeren in een wapen, wat meteen het speerpunt van de gameplay vormt. Kaser sluit zich aan bij de verzetsgroep Glimmer en trekt de wereld in om fragmenten van zielenkristallen te verzamelen, waarbij hij het opneemt tegen talloze monsters en bazen.
Het verhaal klinkt als een klassiek fantasy-epos, maar de uitvoering laat te wensen over. De cutscenes zijn vaak stijf en onhandig, waardoor ze eerder onbedoeld grappig dan meeslepend zijn. Dialogen voelen soms onnatuurlijk, mogelijk door gebrekkige lokalisatie. Het narratief dient vooral als lijm tussen de gevechten, maar weet zelden écht te boeien.
Combat: Flitsend, maar met Scheurtjes
De combat is zonder twijfel het hart van Lost Soul Aside en hier laat de game zijn grootste kracht én zwakte zien.
Het spel opent traag: in de eerste uren heb je enkel een zwaard tot je beschikking en zijn de gevechten opvallend simplistisch. Pas na verloop van tijd komen er meerdere wapens beschikbaar (vier in totaal), die je on-the-fly kunt wisselen tijdens combo’s. Dit geeft de gevechten de veelzijdigheid die je mag verwachten van een game die zich spiegelt aan Devil May Cry en Nier Automata.
Daarnaast introduceert de game Burst moves, krachtige aanvallen die Kaser kan uitvoeren wanneer hij blauw oplicht. Deze zijn essentieel tegen vijanden met veel levenspunten of tegen bazen, en voegen visuele flair en tactische diepgang toe. Toch moet je veel van deze moves eerst vrijspelen via uitgebreide skill trees, wat de pacing onnodig vertraagt.
Hoewel de wapens en combo’s flitsend ogen, ontbreekt er vaak een gevoel van impact. Vijanden reageren nauwelijks op treffers, waardoor je soms het idee hebt dat je tegen zandzakken vecht. Ook de camera werkt niet altijd mee: door de vele visuele effecten raak je Kaser geregeld uit het oog. Latere baasgevechten stellen eveneens teleur door lange onkwetsbaarheidsfases, waardoor je meer bezig bent met wachten dan met daadwerkelijk vechten.
Gameplay Buiten het Gevecht
Naast de combat bevat Lost Soul Aside lichte puzzels en platformsecties, maar deze voelen eerder als opvulling dan als waardevolle toevoeging. Het platformen is stijf en de puzzels zijn weinig inspirerend. Hierdoor blijft de game grotendeels leunen op zijn gevechtssysteem dat, zoals gezegd, pas echt op gang komt na enkele uren.
Presentatie en Art Direction
Visueel heeft de game duidelijke Final Fantasy Versus XIII / XV-DNA: donkere kleuren, veel leer, glimmende wapens en overweldigende particle effects. Sommige omgevingen zijn indrukwekkend vormgegeven, maar de presentatie haalt bij lange na niet het niveau van grote AAA-actietitels.
Het is belangrijk om in gedachten te houden dat Lost Soul Aside is gemaakt door een klein team, en dat maakt wat er staat alsnog indrukwekkend. Toch voelt de realisatie vaak minder gepolijst dan je zou hopen.
Eindbalans
Lost Soul Aside is een game vol contrasten. Het ene moment voer je spectaculaire combo’s uit met een transformerend drakenwapen, het andere moment ploeter je door saaie openingsuren, stroeve cutscenes en eindeloze invincibility-fases bij bazen. De potentie is er, je ziet de ambitie van de ontwikkelaar in elk detail, maar de uitwerking blijft vaak steken in herhaling en onevenwichtige pacing.
Voor actie-liefhebbers die houden van flashy gevechten en bereid zijn door een trage start heen te bijten, valt er zeker plezier te vinden. Maar wie een meeslepende verhaallijn, vloeiende pacing of een echt gepolijste ervaring verwacht, zal waarschijnlijk teleurgesteld zijn.
Conclusie
Lost Soul Aside is een ambitieuze ARPG die laat zien wat passie en visie kunnen bereiken, maar tegelijkertijd gebukt gaat onder zwakke storytelling, ongebalanceerde pacing en een combat-systeem dat niet altijd zijn volle potentieel benut. Het is een game met schitterende momenten, maar die schittering wordt te vaak overschaduwd door frustratie.
Review: NBA 2K26 – Slam Dunk of Airball?
Je zou denken dat NBA2K na 27 edities wel eens het limiet heeft bereikt als het gaat om het perfectioneren van dribbels, dunks en double-teams, maar niets is minder waar: Ook dit jaar belooft de uitgever weer nieuwe moves, verbeterde animaties en slimmere AI-tegenstanders. Dat klinkt als een mooie belofte en is gezien de kwaliteitsstandaard die de serie al jaren weet te brengen, ongetwijfeld geen complete bluf. Maar, tegelijkertijd rijst de vraag of de serie nog wel genoeg in zich heeft om de fanatieke fan te kunnen verrassen. Met die vraag in het achterhoofd dribbelde Gamingnation zich een weg richting de virtuele basket. (meer…)
Review: Helldivers 2 (Xbox) – Feet First Into Hell… Divers…
Na een succesvolle release op PC en PlayStation is Helldivers 2 nu ook beschikbaar op Xbox, en gelukkig is het een perfecte port geworden. Zowel de Xbox Series X als de Series S draaien de game met stabiele framerates, iets waar ik aanvankelijk mijn twijfels bij had. De grafische kwaliteit van de Series S-versie is zichtbaar lager, maar dat is niet meer dan logisch. Het belangrijkste is dat de performance niet inlevert, en dat is gelukkig ook niet het geval.
(meer…)
