Monster Hunter Wilds is de eerste Monster Hunter-game die volledig ontwikkeld is voor de huidige generatie consoles. De game voelt dan ook als een natuurlijke opvolger van Monster Hunter World, wat zowel positief als negatief is. Persoonlijk heb ik altijd een grote interesse gehad in Monster Hunter. De gameplay-loop, het verzamelen van betere wapens en gear om steeds sterkere monsters te verslaan, is iets wat me enorm aanspreekt. Toch had ik moeite om echt in de serie te komen en ben ik geen groot fan van alle games in de reeks. Mijn favoriete game blijft Monster Hunter Generations Ultimate op de Switch, omdat die game voor mij het beste klikt.
(meer…)
Review: Monster Hunter Wilds – Een nieuw tijdperk voor de reeks, maar mist uitdaging
Review: Civilization VII – Een nieuwkomer duikt in de wereld van strategie
Als iemand die nooit eerder een Civilization-game heeft gespeeld, stapte ik volledig blind in Civilization VII. Ik had geen idee wat ik kon verwachten, maar één ding wist ik zeker: ik wilde vooral ontdekken hoe leuk de game is. Natuurlijk is het geweldig om efficiënt en dominant te spelen, maar voor mij ging het vooral om wat ik in mijn eentje kon bereiken en hoe mijn keuzes de wereld om mij heen beïnvloeden.
(meer…)
Review: Assassin’s Creed Shadows
Jaren hebben gamers geroepen om een Assassin’s Creed in Feodaal Japan. Hun geduld werd op de proef gesteld en meer dan eens, maar nu kunnen zij dan eindelijk aan de slag met Assassin’s Creed Shadows. Kan de game Ubisoft weer helemaal op de kaart zetten?!
Review: Marvel’s Spider-Man 2 (PC) – met grootse kracht komt..
Sony is de laatste jaren hard aan het werk om haar catalogus ook naar de PC te brengen, waaronder de Spider-Man games. Na Spider-Man 1 en de standalone Miles Morales is het nu de beurt aan Marvel’s Spider-Man 2.
Review: Ninja Gaiden 2 Black – een mooi instapmoment
Het is altijd leuk als een game een shadow drop krijgt. Microsoft heeft dit kunstje al vaker geflikt, maar lukt het ook met Ninja Gaiden 2 Black? Het antwoord lees je in deze review!
Review: Donkey Kong Country Returns HD – een klassieker in een fris jasje
Donkey Kong Country Returns verscheen in 2010 op de Nintendo Wii en 15 jaar later krijgen Switch-eigenaren (opnieuw) de kans om deze klassieker te spelen. Weet de HD-remaster ons opnieuw zo te boeien? Je leest het in de review!
Review: Final Fantasy VII Rebirth (PC) – de beste manier om Rebirth te ervaren
Toen Final Fantasy VII Rebirth uitkwam op PS5, speelde ik het in Performance Mode. Hoewel de game er prima uitzag, was het duidelijk dat er op sommige punten concessies waren gedaan om de framerate stabiel te houden. De open-wereldsecties voelden minder levendig aan en sommige personages misten detail. Het zag er zeker niet slecht uit, maar het was de prijs die je betaalde voor betere prestaties.
(meer…)
Review: Rift of the Necrodancer
Op 5 februari komt de nieuwste game van Brace Yourself Games, Rift of the Necrodancer, uit. In deze game volgen we Cadence op haar nieuwste avontuur waarin ze ‘rifts’ bevecht. Het klinkt misschien vaag, maar lees vooral verder, het wordt duidelijker en het is zeker de moeite waard!
Review: Mario & Luigi: Brothership – een leuk en toegankelijk avontuur!
Mario & Luigi: Brothership is de nieuwste toevoeging aan de Mario & Luigi-reeks en neemt de broers mee op een gloednieuw avontuur. Wanneer een mysterieuze portal de bewoners van het Mushroom Kingdom naar de wereld Concordia transporteert, moeten Mario en Luigi de gebroken gebieden herenigen en het opnemen tegen de duistere kracht Glohm. Dit verhaal vormt de basis voor een charmant en leuk avontuur voor gamers van alle leeftijden.
Review: Dragon Age: The Veilguard – Een uniek geval
Dragon Age: The Veilguard is de nieuwste toevoeging aan BioWare’s fantasyfranchise. Ondanks pogingen om een eigen plek te vinden in het RPG-landschap, voelt het als een game die te veilig speelt, zonder iets echt unieks te brengen.
Verhaal: Bekend, maar niet memorabel
Het verhaal draait om Rook, die de taak heeft om Solas te stoppen bij zijn poging om de Veil te vernietigen, een mystieke barrière die gevaarlijke elvengoden gevangen houdt. Het plot leunt zwaar op het “einde-van-de-wereld”-trope zonder daar een unieke draai aan te geven. In vergelijking met andere games in de RPG-genre die een interessante draai weten te geven aan het verhaal door het bijvoorbeeld persoonlijk te maken, interessante relaties te bouwen met andere personages of door het juist kleinschalig te houden. Het verhaal van Dragon Age: The Veilguard voelt voorspelbaar, alsof het meer gericht is op het afvinken van standaard verhaalelementen dan op het bieden van iets fris of vernieuwends. Dit is ook te merken aan het dialoog.
Een van de meest teleurstellende aspecten van de game is de dialoog. Deze voelt vaak stijf en ongeïnspireerd, alsof het schrijfteam meer gefocust was op het volgen van een vooraf bepaald sjabloon dan op het creëren van echt boeiende interacties. Hoewel “veilig spelen” niet per se slecht is, leidt het hier tot een saaie ervaring die de emotionele connecties en memorabele momenten mist. Ik vind dit erg jammer voor de fans, omdat BioWare zeker in staat is om iets interessants en memorabels te maken.
Graphics: Een fantasiewereld die aangenaam oogt
Visueel weet The Veilguard een fantasy-esthetiek neer te zetten die mooi binnen de setting past. Persoonlijk vind ik de artstyle aantrekkelijk, met omgevingen die rijk en levendig aanvoelen, van uitgestrekte bossen tot oude ruïnes. Het is duidelijk dat er zorg is besteed aan het ontwerpen van de wereld, dit zorgt ervoor dat ik graag de omgevingen verken tot op het kleinste detail.
Toch zijn de graphics niet baanbrekend. Vergeleken met andere RPG’s, zelfs sommige van de vorige generatie, schiet The Veilguard tekort. Hoewel het de fantasysfeer goed weet vast te leggen, verlegt het niet de grenzen van wat visueel mogelijk is. Het ziet er mooi uit, maar het zal je niet versteld doen staan.
Gameplay: Functioneel maar vergeetbaar
De gameplay in The Veilguard is prima, maar (net zoals de graphics) niet baanbrekend. Het doet wat het moet doen, met een mix van verkenning, gevechten en interacties met je party zoals je van een game verwacht. Toch voelt het niet als een vooruitgang voor de serie. Het lijkt erop dat de mechanics bekende paden bewandelen in plaats van te vernieuwen.
De gevechten zijn een gemengde ervaring. Ze doen me denken aan de Batman: Arkham-reeks of Shadow of Mordor, maar de traagheid van de combat in The Veilguard maakt het minder boeiend. Het partysysteem, waarbij je commando’s kunt geven aan je team (zoals in Mass Effect), is interessant en voegt enige strategische diepgang toe. Nieuwe vaardigheden ontgrendelen voor jezelf en je partyleden kan tof zijn, maar de gehele flow van de gevechten mist de snelheid en soepelheid van de genoemde games. Dat betekent niet dat Dragon Age: The Veilguard een exacte kopie had moeten zijn, maar ik vind wel dat je moet begrijpen wat een bepaald concept succesvol maakt voordat je het probeert te imiteren.
Herspeelbaarheid: Een gebrek aan aantrekkingskracht
Het grootste probleem met The Veilguard is het gebrek aan aantrekkingskracht om terug te komen. Hoewel de game technisch goed is en momenten van charme heeft, doet het weinig om me na de eerste speelsessies vast te houden. Het is geen slechte game, maar het worstelt om je aandacht vast te houden. Vaak vond ik mezelf iets anders willen spelen in plaats van weer terug te keren naar de wereld van The Veilguard.
Dit gebrek aan betrokkenheid is niet per se een tekortkoming in het ontwerp van de game; het kan simpelweg zijn dat het niet voor mij gemaakt is. Voor spelers die innovatie of baanbrekend verhaal in hun RPG’s zoeken, kan deze game wat teleurstellend aanvoelen.
Conclusie: Een middelmatig fantasy-avontuur
Dragon Age: The Veilguard is geen slechte game, het is gewoon een weinig opmerkelijke game. De artstyle en wereldontwerp creëren een uitnodigende fantasysetting, en het partysysteem voegt wat tactische diepgang toe aan de gevechten. Maar met de trage combat en het gebrek aan boeiende vernieuwing, worstelt het om op te vallen in een al overvolle RPG-markt.
Voor hardcore fans van de Dragon Age-reeks kan The Veilguard nog steeds het proberen waard zijn. Nieuwkomers of spelers die op zoek zijn naar een RPG die echt grenzen verlegt, is het misschien beter om verder te kijken of te wachten op een uitverkoop.
