Review: God of War: Sons of Sparta

De aankondiging van de God of War trilogie remake was niet de enige verrassing van Sony tijdens de laatste State of Play. Net na het event verscheen ook God of War: Sons of Sparta als shadow drop. Wij gingen er mee aan de slag en wat we ervan vinden, lees je in de review.

Een heel ander soort God of War game

In Sons of Sparta is Kratos nog niet de goden dodende killer, maar een soldaat in opleiding. Bovendien is de game een 2D pixelart Metroidvania, kortom genoeg dingen om eerst gewend aan te raken. Zo leren we Kratos kennen voor zijn tijd waarin hij het gevecht met Zeus en zijn godenfamilie aan gaat en hoe zijn band is met zijn broer Deimos. Het verhaal wordt door Kratos’ zelf aan elkaar gepraat, gezien hij zijn avonturen deelt met zijn dochter Calliope.

De game voelt eigenlijk als een zoethoudertje voor de release van de God of War trilogy remake, maar dat bedoelen we niet zo negatief als het misschien klinkt. In de game zijn Kratos en Deimos namelijk op zoek naar een andere Spartaanse soldaat, die van de aardbodem lijkt te zijn verdwenen.

Al gedurende hun avontuur ontmoeten zij verschillende personages, bezoeken tempels van diverse goden en slopen ondertussen hordes aan verschillende soorten vijanden. Terwijl ze hun avontuur beleven, zijn er een aantal gesprekken die er gevoerd worden, die de nodige portie humor met zich meebrengen. Vooral de gebroederlijke humor van Deimos toverde een aantal keren een glimlach op ons gezicht.

Zoeken en opnieuw proberen

Zoals eerder aangegeven, is Sons of Sparta een pixelart Metroidvania. Dat wil zeggen een sidescroller waarin je van links naar rechts en onder naar boven beweegt (of vice versa). Je zult in gebieden komen waar je in eerste instantie niet verder kunt komen, omdat je daar niet de juiste tools voor hebt en gaandeweg verzamel je die dan wel weer om vervolgens je avontuur verder te vervolgen of nieuwe uitdagingen en items te kunnen vrijspelen.

Tussendoor zal een divers arsenaal vijanden proberen om je te stoppen in de zoektocht naar Vasilis. Al snel leer je de basisbesturing, zoals het omgaan met het gebruik van je schild en zwaard en hoe je vijandelijke aanvallen kunt ontwijken of zelfs pareren. Dit laatste raden we je echt aan om onder de knie te krijgen, want je zult het in sommige gedeeltes van de game erg lastig krijgen. Zo zijn er gedeeltes waar een bepaald soort vijand andere vijanden health kan blijven geven en je dus eerst die vijand moet zien te verslaan voor je de andere kunt neerhalen.

Hoewel de game qua niet per se heel moeilijk is, vormen de vijanden wel degelijk een uitdaging. Zeker de vele (tussen) bazen of de vijanden die je moet verslaan in de vele uitdagingen die de game te bieden heeft. Wees in ieder geval voorbereid dat je vaak het game over scherm te zien zult krijgen.

Dat heeft ook deels te maken met het aantal soorten speciale aanvallen die vijanden gebruiken. Zo weten we dat een “rode” aanval niet te pareren valt of uberhaupt te blokken, maar in deze game zit ook een “gele”, “blauwe” en “paarse” aanval, waardoor het wel onoverzichtelijk wordt met wat je nou precies moet doen bij welke aanval. Bovendien zijn er vijanden die een combinatie van die aanvallen maken, waardoor ondergetekende soms niet eens meer wist hoe hij moest reageren op bepaalde situaties.

Weinig nieuws

Helaas is het wel zo dat God of War: Sons of Sparta een gewaagde sprong maakt door de setting, maar eigenlijk niks doet waardoor de game uniek aan voelt. De game speelt soepel en ziet er verzorgd uit, maar mist eigenlijk hetgeen de God of War-serie zo sterk maakt, namelijk grove actie.

Het is leuk dat we een inkijkje krijgen op het leven van Kratos voordat hij de berg Olympus bestormt in zijn tocht voor wraak, maar daar blijft het eigenlijk wel een beetje bij. Ook voelen de extra vaardigheden die je ontgrendeld niet heel bijzonder aan en is het verhaal nou ook niet echt ontzettend goed uitgediept.

Daarentegen is de game wel vermakelijk genoeg om je een twintigtal uurtjes zoet te houden en als je de smaak te pakken hebt en alles wil vrijspelen, zal je ongeveer het dubbele aan tijd kwijt zijn. Kortom: God of War: Sons of Sparta is een leuke pixelart-game, maar schiet eigenlijk net te kort om een echte God of War te zijn of het genre opnieuw op de kaart te zetten.

God of War Sons of Sparta reviewUitgever: Sony
Ontwikkelaar: Mega Cat Studios
Releasedatum:  12 februari 2026
Platform:  PlayStation 5
Gespeeld op:  PlayStation 5 Pro

Review: Mario Tennis Fever

Mario heeft al vaker meegedaan aan een tennis toernooi, maar nog nooit leek het zo hectisch te worden als die van Mario Tennis Fever. Hoe dat komt lees je in de review!

Een enerverend avontuur

Mario Tennis Fever kent een singleplayer modus waarin Mario en zijn vrienden tijdens een avontuur, waarin men op zoek gaat om Daisy op tijd te genezen voor het toernooi, in mini versies van zichzelf worden veranderd. Hoewel ze Daisy wel uit de brand hebben geholpen, moeten zij toch weer terugkeren na de plek des onheils om weer in hun volwassen versie terug te kunnen veranderen.

Echter wacht men eerst een heel ander avontuur, want doordat ze zo klein zijn, hebben ze niet zo veel kracht meer en is het de taak om alle skills weer te leren in de academie. Al spelenderwijs leer je alles over de basisslagen, zoals topspin, aces en lobs en wordt je steeds beter als tennisser en wordt er steeds een schepje bovenop gedaan.

Nadat je dit allemaal onder de knie hebt, leer je pas het “echte” werk en dat is het omgaan met je Fever raket. Deze zijn er namelijk in allerlei soorten en geven elk een andere effect aan je Fever bal. Je zult hiervoor eerst een meter vol moeten laten lopen door gewoonweg zo veel mogelijk ballen van je tegenstander terug te slaan. Wanneer het Fever balkje vol is, kun je dus een speciale slag maken.

Als deze het oppervlakte van je tegenstander raakt, zal deze niet alleen vernietigend hard binnenkomen, maar ook een bepaald effect hebben. Zo is er een vuur raket, die tijdelijk de bekende draaiende vuurballen uit de Mario games op de helft van de tegenstander laten draaien. Zodra de tegenstanders die aanraken, zullen zij zich daar aan branden en dus even niet beschikbaar zijn om een bal terug te slaan. Zo is er ook een die een plas modder achter laat, maar ook rakketten die de vorm van de bal veranderen. In totaal zijn er 31 verschillende soorten rakketten die elk hun eigen effect hebben, dus meer dan voldoende om je wel even zoet te houden om jouw favoriete raket uit te zoeken!

Echter moet je er dus wel voor zorgen dat je dus de bal op het oppervlakte van de tegenstander raakt, zonder dat deze hem eerst geraakt heeft. Immers is de Fever bal wel te counteren en dus het effect ervan ook terug te brengen na jouw eigen richting. Echter wordt in de singleplayer de Fever bal, voornamelijk gebruikt om extra kracht aan je schot toe te voegen en zul je deze pas echt goed in werking zien in de potjes online of offline.

Wat rest is een avontuur die zo’n vijf uur van je tijd in beslag neemt en gaandeweg toch steeds uitdagender wordt. Het wordt pas echt lastig als je vaker met een teamgenoot speelt, die dan door de computer wordt gestuurd. Je zult namelijk merken dat de tegenstanders de Fever bal, maar weinig gebruiken en datzelfde geldt ook voor je teamgenoten. Dit is vooral in de gevechten met de verschillende bazen die je tegenkomt wel eens vervelend.

 

Nog veel meer singleplayer modi

Naast de verhaal modus en de standaard toernooi en wedstrijd modi zijn er nog twee unieke modi in Mario Tennis Fever te vinden, namelijk Trial Towers en Mix It Up. In eerstgenoemde staan drie torens met elk 10 uitdagingen je op te wachten. In elke uitdaging speel je als een ander personage met een ander soort raket en je hebt in totaal maar drie herkansingen. Waar sommige uitdagingen vrij eenvoudig lijken, zitten er her en der een aantal tussen waarin je een hectisch potje tennis staat te wachten! Zo zijn er uitdagingen waarin meerdere ballen op het veld terecht komen en je eigenlijk van gekkigheid niet meer weet waar je nou precies naar aan het kijken bent!

Als je het voor elkaar hebt gekregen om alle drie de torens aan uitdagingen te voltooien, kun je erna 100 solo challenges doen waar je tot drie sterren kunt behalen. De modus is zeker een leuke toevoeging aan de game en mag ook wel een blijvertje worden in deze reeks.

In Mix It Up wacht weer een hele andere uitdaging je op. Daarin kun je namelijk speciale wedstrijden spelen met steeds veranderende condities op het veld. Zo kunnen Piranha planten de bal opeten en daarmee het speelveld en de chaos erop vergroten. In deze modus kun je dan ook verschillende varianten van de personages ontgrendelen en dat motiveert toch extra om tot de S High Scores te komen.

Tot slot is er ook nog de Swing Modus, waarbij je de joy-con gebruikt als tennisracket en het is jammer dat dit de enige modus is waarbij dat mogelijk is. Het geeft niet echt reden om er goed in te worden en na een paar potjes gespeeld was het eigenlijk wel prima. Het is sowieso een gewenning die je moet hebben, maar het is niet echt motiverend om daar goed in te worden als je het verder nergens meer kunt spelen.

Vermakelijk game, maar met een behoorlijk prijskaartje

Naast de singleplayer modi is er uiteraard ook een online multiplayer waarin je zowel met als zonder Fever racket kunt spelen en zowel in je eentje als met een andere spelers potjes twee-tegen-twee kunt spelen. Het werkt eigenlijk allemaal vlekkeloos en daarin leer je wel echt hoe pittig de game kan zijn en hoeveel opties de game eigenlijk kent door de verschillende Fever rackets en hoe frustrerend het kan zijn om die tegen je te krijgen.

Het past allemaal wel perfect in deze game, die heel vaak bestaat uit hectische potjes tennis ondanks dat het tempo iets lager ligt dan in diens voorganger Aces. Dit geeft soms het gevoel dat rally’s wat langer duren, maar desondanks het er niet minder spannend op wordt. Immers zijn er tal van tactieken mogelijk om je tegenstander het moeilijk te maken, maar dat kun je dus ook terug verwachten.

Als we dan toch een puntje van kritiek moeten geven, is het toch het prijskaartje van 70 euro (digitaal, 80 euro fysiek). De game biedt wel genoeg content om uren plezier te hebben, maar toch voelt het eerder aan als een game van 40 à 50 euro. Ondanks dat hebben we ons prima vermaakt met Mario Tennis Fever en verdient het terecht een ruime voldoende!

Mario Tennis Fever review

Uitgever: Nintendo
Ontwikkelaar: Camelot
Releasedatum: 12 februari 2026
Platform:  Nintendo Switch 2

Review: Dragon Quest VII Reimagined – een klassieke reis in een modern jasje

Dragon Quest VII Reimagined laat zien hoe een klassieke JRPG op respectvolle wijze kan worden aangepast aan moderne verwachtingen. In plaats van radicale veranderingen door te voeren, kiest deze herinterpretatie voor verfijning, toegankelijkheid en presentatie. Dat resulteert in een game die trouw blijft aan zijn oorsprong, maar tegelijkertijd prettig speelt voor een hedendaags publiek.
(meer…)

Review: Aces of Thunder VR

Aces of Thunder is misschien wel de reden om toch nog even je PlayStation VR2 van zolder te halen. Althans als je van een uitdaging houdt! Lees waarom dat zo is in de review!

(meer…)

Review: Switch 2-versie van Red Dead Redemption

Eind 2024 verscheen Red Dead Redemption al voor de PC en op 2 december 2025 mochten ook Switch 2-eigenaren met de bijna 16 jaar oude game aan de slag. Wij hebben de game onder de loep genomen en hier kun je lezen wat we ervan vonden!

(meer…)

Review: Metroid Prime 4 Beyond – Metroid is terug van weggeweest!

We hebben bijna acht jaar moeten wachten op Metroid Prime 4 Beyond. Hoewel we verwend werden met de release van de remaster van het eerste deel, konden we niet wachten om met het nieuwste deel aan de slag te gaan. Of dit net zo verrassend is, lees je in deze review!

(meer…)

Review: Assassin’s Creed: Shadows – een ambitieuze port

Begin dit jaar mochten we al met de PlayStation 5 Pro-versie van Assassin’s Creed: Shadows aan de slag en ruim een half jaar later is het de beurt aan de Switch 2-versie. Weet die ons ook zo positief te verrassen als de port van Outlaws?!

(meer…)

Review: Kirby Air Riders – complexiteit in zijn eenvoudigheid

Nintendo kwam eind vorige maand met Kirby Air Riders voor de Nintendo Switch 2. Wat “concurrentie” betreft heeft het best pittig, maar weet de game dan toch zijn stempel te drukken?! Je leest het in de review!

(meer…)

Review: Rennsport – meer Early Access dan volwaardige game

Nacon heeft met het relatief onbekende Competition Company en Teyon een nieuwe simracer uitgebracht. Men claimt dat Rennsport meer dan een racegame is. Of dat zo is, lees je in de review!

(meer…)

Review: Hyrule Warriors – Age of Imprisonment

Nintendo heeft dit najaar een lekkere line-up aan games met Pokémon Legends: Z-A, Metroid Prime 4: Beyond , Kirby Air Riders en Hyrule Warriors: Age of Imprisonment. Laatstgenoemde hebben we in de afgelopen weken al onder de knoppen gehad en in deze review lees je wat wij ervan vinden!

(meer…)

Gamingnation

Gamingnation 2024 | Privacybeleid | Vacatures | Contact |