Er zijn genoeg co-opgames waarin je samen met een vriend of vriendin hetzelfde doel probeert te bereiken, maar Orbitals probeert hier net wat anders mee om te gaan. De nieuwe Switch 2-exclusive draait volledig om samenwerking en geeft beide spelers regelmatig verschillende mogelijkheden om verder te komen. Dat levert een aantal leuke momenten op, al weet de game niet altijd hetzelfde niveau vast te houden.
In Orbitals volgen we Maki en Omura, twee jonge ruimtevaarders die op zoek gaan naar een manier om hun kolonie te redden van een mysterieuze kosmische dreiging. Tijdens het avontuur bezoek je verschillende verlaten ruimtestations en andere omgevingen, waarbij je vooral veel bezig bent met puzzels en platforming.
Samenwerken is noodzakelijk
Wat meteen opvalt, is dat de game echt gemaakt is voor twee spelers. Beide spelers hebben regelmatig hun eigen hulpmiddelen, zoals lasers en grijphaken, waardoor je niet simpelweg hetzelfde doet. Je moet goed met elkaar communiceren om bepaalde puzzels op te lossen. Dat klinkt misschien niet heel bijzonder, maar Orbitals weet de verschillende mogelijkheden regelmatig op een leuke manier te combineren.
De game wisselt dit af met momenten waarin je samen een ruimteschip bestuurt. Eén speler neemt de besturing voor zijn rekening, terwijl de ander als schutter fungeert. Deze stukken zijn wat eenvoudiger en lineairder, maar zorgen er wel voor dat je niet constant hetzelfde aan het doen bent.
De puzzels zijn over het algemeen leuk om samen op te lossen. Vooral wanneer je na een paar pogingen eindelijk doorhebt wat de bedoeling is, werkt de co-op goed. Toch had ik soms het idee dat Orbitals net iets meer uit zijn ideeën had kunnen halen. Sommige puzzels zijn vrij eenvoudig en op bepaalde momenten moet één speler vooral wachten tot de ander klaar is.
Een anime uit de jaren 80 op je scherm
Waar Orbitals voor mij echt in uitblinkt, is de stijl. De game heeft een duidelijke liefde voor anime uit de jaren 80 en 90. Tijdens het spelen moest ik regelmatig denken aan Cowboy Bebop en andere oudere sciencefictionanime. De combinatie van 3D-omgevingen en cel-shading werkt goed en geeft de game een eigen uitstraling.
Ook de muziek past hier uitstekend bij. De soundtrack zit vol synths en elektronische muziek, waardoor het geheel soms bijna aanvoelt als een oude zaterdagmorgen-cartoon. Het is een klein detail, maar het draagt veel bij aan de sfeer van de game.
Het verhaal krijgt minder lof
Het verhaal is helaas wat minder sterk. De basis is interessant en Maki en Omura zijn prima personages, maar met een speelduur van ongeveer zes tot acht uur is er simpelweg niet heel veel tijd om alles uit te werken. Vooral richting het einde voelt het alsof bepaalde gebeurtenissen wat snel achter elkaar worden afgehandeld.
Dat vond ik jammer, omdat de wereld van Orbitals eigenlijk genoeg interessante elementen heeft om verder op in te gaan. Tegelijkertijd heeft de korte speelduur ook een voordeel. De game blijft hierdoor grotendeels lekker vlot en voordat de puzzels echt beginnen te vervelen, zijn de credits alweer in beeld.
Conclusie
Orbitals doet uiteindelijk niet alles perfect, maar ik heb me er goed mee vermaakt. De samenwerking zit leuk in elkaar, de game ziet er fantastisch uit en de soundtrack past perfect bij het geheel. Daar tegenover staan een verhaal dat wat meer tijd had kunnen gebruiken en puzzels die niet altijd even uitdagend zijn.
Het is daardoor misschien niet de nieuwe standaard voor co-opgames, maar dat hoeft ook niet. Orbitals weet vooral dankzij zijn eigen stijl en charmante presentatie een plek voor zichzelf te vinden.
Als je op zoek bent naar een relatief korte game om samen met iemand te spelen, is Orbitals dan ook zeker interessant. Verwacht alleen geen tweede It Takes Two. De game is kleiner en eenvoudiger, maar weet daar tegenover wel zijn eigen identiteit neer te zetten.
